۲۵۰۲۱ مطلب
این گزارش نشان میدهد سیاست خارجی ترامپ بر تهدید، فشار نظامی محدود و ابهام عامدانه استوار است؛ الگویی که از حمله به تأسیسات هستهای ایران تا فشار اقتصادی بر عراق، خروج تدریجی از سوریه و میانجیگری مشروط در لبنان و غزه امتداد دارد. هدف، کسب امتیازهای کوتاهمدت بدون ورود به جنگهای فرسایشی است. با این حال، در مورد ایران، احساس تهدید وجودی و بیاعتمادی عمیق، کارآمدی این راهبرد را با تردید جدی مواجه کرده است.
وزیر خارجه فرانسه در ادامه ادعاهای خود علیه ایران گفت: «آمریکا به موازات آن، به ایران پیشنهاد مذاکره داده که باید طرف ایرانی آن را بپذیرد، مصمم به دادن امتیازات بزرگ و تغییر اساسی در موضع خود باشد.»
این اعداد نشان میدهد وقتی رانت به واردات تعلق نگیرد، خود به خود تقاضای ارز کاهش پیدا میکند و بازار به ثبات میرسد.
سخنگوی وزارت امور خارجه « سفر یک روزه وزیر خارجه قطر به ایران» را در ادامه مساعی جمیله و رایزنی بین کشورهای منطقه درباره تحولات منطقهای و به منظور تبادل نظر درباره صیانت از صلح و ثبات منطقه دانست.
روابط ایران و آمریکا دوباره روبه تنش گذاشته؛ تنشی که بعد از جنگ 12 روزه، داغ ترین است. حالا دو طرف با درگیری نظامی، فاصله کمی دارند اما امیدها و تلاش ها برای جلوگیری از برخورد، ادامه دارد. از قطر در جنوب تا ترکیه در شمال غرب و روسیه در شمال.
تا سال ۲۰۲۴، آلمان بزرگترین شریک تجاری ایران در اتحادیه اروپا بود. آلمان ۲۱۲ میلیون یورو کالا از ایران وارد کرد، در حالی که صادرات آن در مجموع ۱.۲۷ میلیارد یورو بود.
«دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا شامگاه شنبه با اشاره به اقدامات تنشزای خود علیه ایران ادعا کرد: «ایران با ما گفتوگو میکند و خواهیم دید که آیا میتوانیم کاری انجام دهیم یا خیر. در غیر این صورت خواهیم دید چه اتفاقی میافتد!»
مقایسه تهران با بغداد در سال ۲۰۰۳ گمراهکننده است، زیرا ایران بزرگ تر، پرجمعیت تر و منسجم تر است و از نظر نظامی برای یک رویارویی طولانیمدت آمادهتر خواهد بود.
مشکل اصلی، ابهام راهبردی است. هنوز مشخص نیست هدف نهایی دولت آمریکا چیست، راه خروج قابلاتکا چه شکلی خواهد داشت، و آیا واقعاً میتوان روند تشدید تنش را کنترل کرد یا نه.
