۴۰۳ مطلب
اما در نقد به گذشته، من از دهه اول شروع میکنم. البته این نقد من ممکن است از زمانپریشی یک مقدار رنج ببرد ولی نقد من معطوف به عبرتگیری برای آینده است. اول اینکه در دهه اول اشغال سفارت آمریکا از سوی دانشجویان خط امام برای دو تا سه روز قابل تحمل بود و نگهداری دیپلماتهای یک کشور برای بیش از یک سال یک ضربه اساسی و جبرانناپذیر به منافع ملی بود. دوم اینکه تداوم جنگ پس از آزادسازی خرمشهر قابل تأمل است. مسئله سوم بازنگری قانون اساسی در سال 68 با عجله بود. در دوره آقای هاشمی واردکردن سپاه و وزارت…
نبوی در ادامه با اشاره به ضرورت شرکت در انتخابات گفت: در چنین شرایطی باید فشارهای داخلی را کم و شرایط را برای مردم قابل تحملتر کرد. هرچه فشار بیشتری بر مردم وارد شود آنها مایوستر میشوند. مساله ما انتخابات نیست؛ مساله این است که انتخابات کم رونق شرایط ما را بدتر میکند و زمینه برای تکرار حوادث دی ماه ۹۶ مهیا میشود.
سردار طلایی هم اگرچه خیلی از شعارهای دانشجویان را نمیپسندید، اما نگاهش به آنان مانند فرزندان یا خواهران و برداران کوچکتر از خود بود که شعاری میدهند و باید آن را مدیریت کرد. او بهجای آنکه احساس کند رسالت دارد دانشجویان را سر جایشان بنشاند، نخستین اقدامی که کرد به جای گسیل یگان ویژه و استفاده از گاز اشکآور، چندین دستگاه اتوبوس شرکت واحد را جلوی کوی مستقر کرد و اجازه نداد احدی از لباسشخصیها از اتوبوسها بالا بروند و دوباره وارد کوی شوند.
کواکبیان: «من تاکنون هیچ حزب اصلاحطلبی را ندیدم که بگویند لاریجانی بهتر از عارف است. اصلاحطلبان ممکن است به عملکرد فراکسیون امید ایراد داشته باشند، اما اصلیترین ایراد این است که از اول افرادی در لیست آوردیم که با عکس سلفی گرفتند، اما زنبیلشان را جای دیگری گذاشتند.»
نگاهی به تجربه آلمان پس از جنگ جهانی دوم برای سیاستمداران و سیاستگذاران امروز ما میتواند بسیار درسآموز باشد؛ چراکه مسوولان اقتصادی آلمان آن روز نیز در برابر دوراهی ادامه وضع موجود با نتایج اقتصادی اسفناک قابل پیشبینی و انجام اصلاحات اقتصادی شجاعانه متکی بر اصول علمی با نتایج اجتماعی-سیاسی کوتاهمدت غیرقابل پیشبینی مواجه بودند.
در ماه مه ۲۰۱۸ ایالات متحده آمریکا در اقدامی یکجانبه از این توافق بینالملی خارج شد و بلافاصله به اقدامات ایذائی گسترده علیه سایر اعضای جامعه جهانی برای مجبور کردن آنها به ترک این توافقنامه روی آورد. اکنون نیز با تشبث به صف آرایی دریایی و تحرکهای تهدیدآمیز نظامی درصدد آغاز جنگ دیگری در خلیج فارس است.
سعید حجاریان چندی پیش نیز در یادداشتی بحث انتخابات مشروط را مطرح کرد که با واکنشهای زیادی مواجه شد که شاید بتوان آن یادداشت مهم را ادامه گفتوگویی دانست که او هنگام معرفی کابینه دولت دوازدهم با سایت «جماران» داشت و گفت: «بضاعت روحانی در مقطع فعلی در همین حد است؛ چراکه ما از اول انقلاب تا به امروز کادرسازی نکردهایم، اگر کادرسازی میکردیم، اکنون کابینه بهتری داشتیم.... خود آقای روحانی هم نیرویی بهتر از این وزرای پیشنهادی نداشت. اگر داشت معرفی میکرد. مسئله این است که کفگیر به ته دیگ خورده است…
«در واقع همه نیروهای سیاسی در ایران اصلاحطلب هستند» و توضیح داده «راستگرایان در معادلات اصلاحی خود، جمهوریت را به هیچ میانگارند؛ در برخی قرائتها از امارت اسلامی سخن میگویند، در بعضی گرایشها بر خلافت اسلامی تاکید میکنند و مابقی حول حکومت اسلامی طرح بحث میکنند.»
در وهله نخست مخالفان جریان اصلاحات در ایران و در وهله بعد اصلاحطلبانِ مخالف نجفی از یک حادثه جنایی به نفع امیال سیاسی خود استفاده کردند تا گروه نخست به عقیده خود اصلاحات را بیآبرو کند و گروه دوم در پی انتقامجویی درونحزبی باشد که همه اینها نه ماهیت قتل یک زن جوان و آشفتگی زندگی یک سیاستمدار خوشنام؛ بلکه کینهورزی عدهای است که در مقام شعار دم از اخلاق میزنند؛ اما به وقت معرکه از اخلاق پا عقب میرانند.
اصلاحطلبی نمیتواند نسبت به عدالت بیتفاوت باشد، اما باید این مقوله را مانند نگاه افرادی همچون جان رالز –که کمابیش آن را در مقاله «منادیان عدالت انسانی» توضیح دادهام- بهلحاظ ساختاری تمهید کرد و ضمن آن فاکتورهایی همچون قانون عادلانه، مبارزه با فساد سیستماتیک، نحوه بازتوزیع و… را پی گرفت. اما چرا در این حوزه، «خیابان»، از دستور کار اصلاحطلبی خارج است؟
