۴۳۳۷ مطلب
این گزارش تصویری از مذاکره زیر سایه تهدید ارائه میدهد: ترامپ از تماس با ایران و آمادگی برای توافق سخن میگوید، اما همزمان با نمایش قدرت نظامی، گزینه حمله را زنده نگه میدارد. تحلیلها نشان میدهد دیپلماسی آمریکا ابزار فشار است نه هدف نهایی. ایران مذاکره را تنها بر پایه احترام متقابل میپذیرد. در مجموع، خاورمیانه در وضعیتی شکننده قرار دارد که احتمال لغزش به درگیری نظامی افزایش یافته است.
دیدار کییر استارمر با شی جینپینگ نشانه تلاش بریتانیا برای بازتنظیم روابط با چین پس از سالها تنش است. دولت حزب کارگر، در شرایط فشار برای رشد اقتصادی، تعامل با دومین اقتصاد جهان را اولویت داده و از «روابطی پیچیده و پیشرفته» سخن میگوید؛ روابطی که هم همکاری اقتصادی و هم گفتوگو درباره اختلافها را در بر گیرد.
واشنگتن با افزایش حضور نظامی و تشدید فشار اقتصادی، راهبرد «بازدارندگی ترکیبی» را دنبال میکند. در برابر، ایران به پاسخ سخت هشدار داده است. تلاشهای میانجیگرانه ترکیه و کشورهای منطقه ادامه دارد، اما فضای حاکم بیش از مذاکره، آکنده از تهدید، نمادسازی قدرت و مدیریت بحران است.
شبکه سیانان مدعی شد دونالد ترامپ پس ازعدم پیشرفت مذاکرات، به دنبال حملهای جدید است.
این تحلیل نشان میدهد تمرکز ترامپ بر الحاق گرینلند نهتنها غیرواقعبینانه، بلکه به زیان منافع آمریکا است. نویسنده استدلال میکند که یک توافق سهجانبهٔ دانمارک–گرینلند–ایالات متحده، در هماهنگی با ناتو، میتواند امنیت قطب شمال، دسترسی به مواد معدنی حیاتی و بازدارندگی در برابر چین و روسیه را تضمین کند.
دونالد ترامپ با تکرار تهدیدهای نظامی علیه ایران اعلام کرد «زمان رو به پایان است» و از حرکت یک ناوگان عظیم به رهبری ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به سمت ایران خبر داد.
این مقاله با مقایسه مداخله شوروی در چکسلواکی ۱۹۶۸ و سیاستهای اخیر ترامپ درباره گرینلند، استدلال میکند که نشانههای افول رهبری آمریکا در نظم جهانی آشکار شده است. نویسنده معتقد است رفتارهای متناقض ترامپ بهویژه در قبال ناتو، روسیه و چین، اعتماد متحدان اروپایی را فرسوده و پروژه ترانسآتلانتیک را وارد مرحلهای نامطمئن کرده است؛ مرحلهای که ممکن است به بازتعریف معماری امنیتی غرب و تقویت نقش قدرتهای میانه و جنوب جهانی بینجامد.
رئیسجمهور ایالات متحده با ادعای اینکه یک «ناوگان» دیگر از کشتیهای نظامی ایالات متحده به سمت ایران در حرکت است، ابراز امیدواری کرد که ایران با یک توافق موافقت کند.
افزایش حضور نظامی آمریکا در اطراف ایران نشانه ورود واشنگتن به فاز فشار عملیاتی است؛ فشاری که هدف آن نه جنگ تمام عیار، بلکه ایجاد شوک راهبردی و وادارسازی ایران به پذیرش توافق جدید است. با این حال تحلیلگران آمریکایی و اسرائیلی هشدار می دهند که پیامد هر اقدام نظامی غیرقابل پیش بینی است و می تواند به گسترش جنگ منطقه ای و تحمیل هزینه های سنگین سیاسی و اقتصادی منجر شود.
استفن والت استدلال میکند که رفتار دولت ترامپ آمریکا را از یک قدرت قابل اعتماد به یک «تهدید ادراکشده» تبدیل کرده و منطق کلاسیک «موازنه تهدید» را فعال ساخته است. برخلاف گذشته که متحدان آمریکا علیه آن موازنه نمیکردند، اکنون بهدلیل جاهطلبیهای سرزمینی، تحقیر متحدان، نقض حقوق بینالملل و استفاده ابزاری از قدرت اقتصادی، حتی دوستان سنتی واشنگتن نیز در حال فاصله گرفتن و ساختن ائتلافهای جایگزین هستند؛ روندی که میتواند به پایان نظم ائتلافی آمریکا بینجامد.
