۱۹۱۱ مطلب
وضعیت کنونی را نباید نشانه صلح پایدار تلقی کرد. آنچه مانع جنگ شده، نوعی موازنه مبتنی بر ترس و ابهام است؛ وضعیتی که در آن، طرف مقابل از ورود به تونلی تاریک با انتهایی نامعلوم پرهیز میکند و به جای رویارویی مستقیم به ابزارهای فشار سیاسی، اقتصادی و دیپلماتیک بسنده میکند.
یک منبع آگاه در وزارت امور خارجه ایران گفته است ادعاهای ایالات متحده مبنی بر اینکه ایران خواهان مذاکره و دستیابی به توافق بوده، بیاساس است و هدف از آن انجام جنگ روانی و اعمال فشار بر تهران، همزمان با تقویت حضور و توان نظامی آمریکا است.
در بیانیه دبیرکل جنبش عهدالله عراق آمده است: ترامپِ احمق جمهوری اسلامی ایران را نمیشناسد، ملت مجاهد و مؤمن ایران را نمیشناسد، او نمیفهمد که در صورت تجاوز به جمهوری اسلامی، چه سرنوشتی در انتظار او خواهد بود. آنگاه خواهد دید آتشفشانی را که در سراسر منطقه بر سر او و بر سر جرثومه طغیان، فساد و ظلم، یعنی اسرائیلِ رو به زوال (انشاءالله) فوران خواهد کرد.
وزارت دفاع ترکیه با بیان اینکه خواهان درگیری ایران و آمریکا نیستیم بیان کرد که اقدامات لازم در حال انجام است.
شهردار تهران در رابطه با پناهگاههای جنگی در صورت هرگونه درگیری احتمالی گفت: برای این پناهگاهها یکسری تمهیداتی کردیم؛ مثلاً خطوط مترو یک ظرفیتی دارد. تمهیداتی داشتیم و شرایطی را ایجاد کردیم که بتوانیم این خدمت را داشته باشیم.
تحلیلگران سیاسی عقیده دارند بحران کنونی میان ایران و آمریکا را «دیگر نمیتوان با معیار هفته و ماه سنجید؛ بلکه زمان تصمیمگیری به روز رسیده است».
در میانه هیاهوی رسانهای و گمانهزنیهای مداوم درباره احتمال وقوع یک درگیری نظامی گسترده علیه ایران، آنچه در اتاقهای وضعیت و محافل تصمیمگیری کلان استراتژیک میگذرد، فاصلهای معنادار با تیترهای هیجانی دارد.
آمریکاییها از زمان جنگ ویتنام به بعد، هیچوقت روش حمله خود را تکرار نکردند. نوع حمله آمریکا در عراق، ونزوئلا و دیگر نقاط تفاوتهایی آشکار دارد. معمولا اصل غافلگیری در حملات آمریکا رعایت میشود. این اطلاعات از نوع فوق سری است و قطعا در صورت تصمیم جدی آمریکا برای حمله، امکان ندارد از قبل اعلام کند چه برنامهای دارد.
در ادبیات امنیت بینالملل، استقرار ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن ذیل مفهوم «دیپلماسی اجبار» قرار میگیرد؛ یعنی تلاش برای تغییر محاسبات طرف مقابل از طریق افزایش هزینههای بالقوه، بدون عبور از آستانه جنگ.
با ترامپ رو به رو هستیم. سیاستمداری که علاقه دارد همیشه غیرقابل پیش بینی باشد و نشان ندهد که دقیقا چه تصمیمی دارد و چه قرار است انجام دهد. او سعی می کند خود را زرنگ تر از حدی هم که هست نشان دهد. بنابراین یکی از تاکتیک های او مخفی کاری و ارعاب و تلاش از طریق این روشهاست. مشخص است که مسیرهای پیش رو چیست اما آن چه می تواند در این موقعیت بازدارنده باشد، اتحاد و یکپارچگی ملت ایران در برابر مداخله خارجی علیه کشور است.
