روابط ایران و روسیه در دوران پساماشه وارد مرحلهای شده است که از «گزینه» یا «ضرورت» سالهای گذشته عبور کرده و به نوعی «اجتناب راهبردی» بدل شده است؛ اجتنابی که تهران در معماری سیاست خارجی کنونی خود نمیتواند از آن فاصله بگیرد. فعالسازی مکانیسم ماشه از سوی سه کشور اروپایی، نهتنها فضای جدیدی را در حوزه حقوقی و امنیتی ایجاد کرد، بلکه روابط تهران با بازیگران شرقی، بهویژه مسکو را در جایگاه ویژهتری قرار داد.