۴۳۴۰ مطلب
با تشدید تهدیدهای نظامی واشنگتن، ایران و آمریکا همزمان دیپلماسی را فعال کردهاند تا از جنگ منطقهای جلوگیری شود. تهران از آمادگی برای «توافق منصفانه» سخن گفته اما انتقال اورانیوم غنیشده را خط قرمز دانسته و گزارشهای رسانهای را رد کرده است. همزمان، اسرائیل از طریق سفرهای محرمانه و هماهنگیهای امنیتی، ایده ائتلاف بینالمللی علیه ایران را پیگیری میکند. در تلآویو، نگرانی اصلی علاوه بر امنیت، هزینههای اقتصادی و سناریوی جنگ فرسایشی است.
یک مقام اماراتی ابراز امیدواری کرد که با توافق ایران و آمریکا درگیریها در منطقه تمام شود.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا با اعلام انجام مذاکره بار دیگر بر اهمیت توافق با ایران سخن گفت.
در جریان تجمعی در حمایت از مردم ایران و همزمان با تشدید تنشها میان ایالات متحده و ایران، معترضان مقابل کنسولگری آمریکا در شهر استانبول تصاویر دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی را به آتش کشیدند.
تنش میان ایران و آمریکا با ترکیبی از تهدید نظامی، فشار اطلاعاتی و دیپلماسی مشروط تشدید شده است. دونالد ترامپ همزمان از اعزام نیرو و امید به توافق سخن میگوید، در حالیکه تهران با پیامهای صریح بازدارنده هرگونه حمله را پرهزینه میداند. اختلافنظر در واشنگتن، نقشآفرینی اسرائیل و دوگانگی موضع عربستان، فضای مبهمی ساخته که در آن توافق محدود محتملتر از جنگ فراگیر ارزیابی میشود.
نماینده آمریکا در ناتو گفت داشتن سلاح هستهای از سوی ایران خط قرمز محسوب میشود و ترامپ نمیتواند تا ابد منتظر بماند.
اظهارات اخیر «دونالد ترامپ»، رئیسجمهوری آمریکا مبنی بر جریان داشتن «مذاکراتی بسیار جدی با ایران»، نشانهای از پذیرش این واقعیت است که گزینه نظامی، دستکم در شرایط فعلی با هزینهها و ریسکهایی برای او همراه است که نمیتواند به سادگی از آن چشم بپوشد.
نویسنده نشان میدهد اروپا با «پارادوکس تسلیح مجدد» روبهروست یعنی کشورها و جوامعی که بیشترین بدبینی را به آمریکا دارند، کمتر حاضر هستند که برای دفاع مستقل خود هزینه بدهند، در حالی که کشورهایی مانند لهستان و بالتیک که شدیداً به آمریکا اعتماد دارند، بیشترین هزینههای دفاعی را متحمل میشوند. ریشه این شکاف در تفاوت ادراک تهدید، سنتهای صلحطلبانه غرب اروپا، محدودیتهای مالی و وابستگی عمیق نظامی و صنعتی به ایالات متحده نهفته است.
این گزارش با مرور تاریخی از کودتای ۱۳۳۲ تا امروز نشان میدهد که فشار نظامی، تحریم اقتصادی و جنگ روایی، اجزای یک دستورالعمل تکرارشونده غرب علیه ایران بودهاند. نویسنده استدلال میکند تحریمها شکلی از «جنگ خاموش» هستند که هزینه ژئوپلیتیک را بر جامعه تحمیل میکنند و همزمان با سیگنالهای نظامی و اطلاعاتی، زمینه مداخله را میسازند. در این چارچوب، اسرائیل نهتنها بهدنبال تغییر نظام، بلکه تضعیف و حتی تجزیه ایران از طریق عملیات ترکیبی رسانهای، اطلاعاتی و سیاسی ترسیم میشود.
این گزارش نشان میدهد سیاست خارجی ترامپ بر تهدید، فشار نظامی محدود و ابهام عامدانه استوار است؛ الگویی که از حمله به تأسیسات هستهای ایران تا فشار اقتصادی بر عراق، خروج تدریجی از سوریه و میانجیگری مشروط در لبنان و غزه امتداد دارد. هدف، کسب امتیازهای کوتاهمدت بدون ورود به جنگهای فرسایشی است. با این حال، در مورد ایران، احساس تهدید وجودی و بیاعتمادی عمیق، کارآمدی این راهبرد را با تردید جدی مواجه کرده است.
